Ik ging voor een kind met hiv

Marije Mulder adopteerde Thabang, een kind met hiv. Ze werd gedwongen open te zijn over zijn hiv-status.

"Vorig jaar was ik op een ontmoetingsdag voor ouders van kinderen met hiv. Haast iedereen had wel problemen omdat ze de hiv-status van hun kind geheim hielden: ‘Wat zeg ik als hij zijn medicatie moet nemen, hoe doe je dat op kamp of als je kind uit logeren gaat? Of als iemand er toch achter komt?’ Ik had die vragen niet. Ik realiseerde me dat het heel relaxt is als mensen weten dat je kind hiv heeft. Ook al wilde ik deze openheid zelf eerst niet, nu het eenmaal zo is, is het fijn.

'Special need'
Tien jaar geleden was ik getrouwd, drie maanden zwanger van mijn zoon Sam, alles voor mekaar. Toen zei mijn man: 'Ik wil niet meer'. We waren elf jaar samen geweest. We hadden het wel eens over adoptie gehad, maar hij wilde eerst een kind van onszelf. Na de geboorte van Sam bleef mijn kinderwens bestaan. Op een gegeven moment hoorde ik dat je ook als alleenstaande kunt adopteren. Ik ben het traject gestart en dan kom je voor verschillende keuzes te staan. Een adoptiekind heeft vaak een 'special need': een bepaalde aandoening die extra zorg vereist. Tegenwoordig staat hiv daar ook bij, omdat het een chronische ziekte is. Je kunt aangeven welke special need jouw voorkeur heeft.

Gestructureerd
Mijn eerste reactie was: een kind met hiv, dat kan ik niet. Maar ik verdiepte me erin, heb uitgebreide voorlichting gehad en praatte er veel over met mijn zus, die arts is. Ik veranderde van mening. Juist een kind met hiv zou ik veel kunnen bieden. Ik ben op de hoogte van de eventuele sociale problemen die zich voor kunnen doen. En ik ben heel gestructureerd, dat is belangrijk voor het innemen van de medicatie. Samen met Sam vormde ik een goed lopend gezinnetje waar een tweede kind meer dan welkom was. Ik had alles heel goed afgewogen, was er helemaal klaar voor. Vanaf dat moment ging ik voor een kind met hiv.

Perplex
Ik bracht mijn familie en een paar goede vrienden op de hoogte. Mijn zus nam een deel van de uitleg voor haar rekening. Ik vertelde dat ik de hiv-status geheim wilde houden, tot mijn kind oud genoeg was om daar zelf een beslissing over te nemen. Dit wordt ook meestal geadviseerd door kinder-hiv-consulenten en adoptieorganisaties. Toen gebeurde er iets dat ik nooit had verwacht: een heel goede vriendin was het er niet mee eens. Haar kind zat op het kinderdagverblijf waar ook mijn kind naartoe zou gaan en zij en haar man eisten dat ik het iedereen zou vertellen. Zij wilden dat hun vrienden en familie op de hoogte waren, zodat ze zelf konden kiezen of ze met mij en mijn kind omgingen of niet. Ik was perplex, ik kon me dit helemaal niet voorstellen. Het ging toch om mijn kind en niet om hen? Maar ze bleven erbij. Ze gingen zelfs zover dat ze zeiden dat ik me anders maar moest terugtrekken uit de procedure.

Brief
Dit alles speelde terwijl Thabang er nog niet eens was. Me terugtrekken? Ik piekerde er niet over. Ik wilde dit al heel lang, had er heel goed over nagedacht. Maar onderling liep het helemaal uit de hand, de situatie was onhoudbaar. Uiteindelijk besloot ik toch om iedereen in te lichten. Toen Thabang eenmaal hier was, had ik een brief klaar waarin ik uitlegde wat hiv hebben betekent en waarom ik een kind met hiv geadopteerd heb. Alle feiten op een rij, met mijn telefoonnummer eronder voor het geval er vragen waren. Iedereen kreeg zo'n brief.

Thabang
Thabang was drie en half toen ik hem uit Lesotho (Zuid-Afrika) haalde, hij is nu vijf. Het klikte meteen tussen hem, Sam en mij. Hij hoorde eerst bij de allerkleinsten van de Afrikaanse bevolking maar nu groeit hij door alle tabellen heen. Hij is gezond, vrolijk, weet dat hij op tijd zijn pilletjes moet slikken. Sam let daar ook op, die weet dat Thabang een ziekte heeft waar je nu goed mee kunt leven maar die vroeger heel ernstig was.
Ik heb nog nooit een negatieve reactie gehad. Hij wordt uitgenodigd voor feestjes, speelt met alle kinderen. Iedereen ziet hem als Thabang en niet als een kind met hiv. Dat was mijn grootste angst. Je kunt het niet terugdraaien. Maar ik heb geen spijt van die openheid."

Contact

Hiv Vereniging Nederland
Eerste Helmersstraat 17
1054 CX AMSTERDAM
 

>> routebeschrijving

Steun ons!

Word lid en steun de belangenbehartiging
>> lees meer informatie
ideal-logo-2Online doneren kan ook
>> Klik hier

Servicepunt

020 689 25 77

Voor vragen over leven met hiv, onderling contact en de Hiv Vereniging Nederland
Te bereiken op ma-di-do van 14.00 tot 22.00 uur
>> lees verder 

Nieuwsbrief

Vul je emailadres in en ontvang Positive News!

captcha 

banner_160_160

 

plus04 160 module
 

positief zorgt 160 banner

Sponsors website

viiv_logo.gif

[ Copyright © 2017 Hiv Vereniging Nederland. ] Disclaimer | Colofon | Privacy | Inloggen