engelen in amsterdam 3 300Theatergroep Troost speelt ‘Engelen in Amsterdam’
In haar jubileumseizoen brengt Theatergroep Troost ‘Engelen in Amsterdam’. Het verhaal speelt zich af in het Amsterdam van 1985, waar de hoofdpersonen onverhoeds geconfronteerd worden met de uitbraak van de dan nog onbekende, dodelijke, ziekte aids. Een aanleiding voor de Long Term Survivors om met een groep van vijf dames en acht heren naar het Amsterdams Theater huis te gaan.

Verwoestende gevolgen voor hun levens en voor hun omgeving
Ewout Eggink schreef, vrij naar ‘Angels in America’, een indringende, nieuwe toneeltekst tegen het decor van de stad met iconische figuren uit de tachtiger jaren.  In 1985 houdt een tot dan toe onbekend virus Amsterdam in zijn ijzeren greep en ontregelt met name de homo-gemeenschap. Ook pianist Youri Wolderink raakt geïnfecteerd met aids, zoals het virus genoemd wordt. Zijn in paniek geraakte vriend Louis verlaat hem en knoopt een verhouding aan met de gereformeerde, getrouwde Boudewijn. De eveneens geïnfecteerde, geslepen advocaat Oscar Schleifenstross is nietsontziend in zijn pogingen het medicijn AZT te bemachtigen en zijn hachje te redden.

Herkenning en verdriet over toen
Iedereen was het erover eens dat het een hele mooie, indrukwekkende voorstelling was. Herkenbaar voor iedereen. De pijn en machteloosheid werd weer opnieuw beleefd. Tranen en een brok in de keel omdat het weer zo dichtbij kwam: het ziek zijn en nog erger ziek worden en ook het heengaan.

Ook het uit de "kast" komen in een maatschappij, omgeving waar het niet positief ontvangen werd. Of uit schaamte vertellen dat je een ander aandoening had, vooral niet laten weten dat je aids had. En ook erachter komen dat je partner niet eerlijk is en dat hij of zij vreemd gaat en je dan pas realiseert wat het met je doet.  Dat je ook geïnfecteerd bent met hiv.  Het was een feit dat vele mensen het hiv-virus bij zich droegen en het verspreiden, zonder er weet van te hebben.

En dat was toen...
Nu is het chronisch en dat gevoel wat er toen was dat kunnen we delen met onze lotgenoten. Elkaar steunen en ook realiseren dat we er nog zijn. Het is een voorstelling over leven met aids en hiv en het was voor ons de Long Term Survivors ook het besef dat wij zo sterk zijn en alle pijn en verdriet konden overwinnen.

engelen in amsterdam 2 300Een voorstelling die voor ons echt gebeurt is – dit besef is er niet meer bij de jongere generatie
Na de voorstelling zijn we wat gaan drinken en was er gelegenheid om met de acteurs en de regisseur te gaan praten. Victor van Swaay, de regisseur van het stuk, heeft uitgelegd wat het met hem deed, aids en waarom hij de voorstelling wilde regisseren: "Ik heb ook getwijfeld of ik dit moest gaan regisseren. In m’n hoofd en m’n hart moet ik namelijk terug naar die verschrikkelijke jaren. Ik moet mezelf er opnieuw mee confronteren. Ik heb behoorlijk veel mensen verloren in die tijd. In de kunstwereld waren er bijzonder veel slachtoffers. Enorm veel jonge, talentvolle creatievelingen stierven aan het virus. De sfeer werd heel snel grimmig, mensen werden onzeker, iedereen keek argwanend naar iedereen. Men begon aan elkaar te twijfelen. Er ontstond een sfeer van wantrouwen. Ook de heterobevolking vond het maar eng, we werden een soort paria’s. De Telegraaf gooide nog eens olie in het vuur door aids ‘homokanker’ te noemen. Ik besloot voor mezelf echter dat het juist belangrijk is dat ik dit stuk help maken. Dat ik nog leef is een wonder en ik mag blij zijn dat ik de kans heb dit verhaal te kunnen vertellen. Al die honderdduizenden mensen die overleden zijn kunnen dat niet meer. Engelen in Amsterdam is op veel manieren een eerbetoon aan de slachtoffers. Ik vind het ook prachtig te zien met wat voor geestdrift de spelers zich op het script storten. Je moet voor dit stuk als acteur in kamers komen waar je misschien liever niet bent."

Een van onze lotgenoten had heel mooi gesproken: " Engelen in Amsterdam, erg heftig voor mezelf zo ruw terug te duiken naar hoe alles ook alweer begon. Blij in deze tijd te leven! Al leven we nu met andere wereldse dreigingen"

Een ontroerende mooie avond met dank aan de cast van Engelen van Amsterdam, REGIE Victor van Swaay (regie), Daan van Beers, Anna Brands, Sarah Chorus, Juan Gomez Ocampo, Richard Greve, Erika Halink Schöler, Michel Hueber, Bert 't Hoen, Martijn Kemna, Hugo Loomeyer, Timo Zappey (spel). En natuurlijk dank voor de Long Term Survivors.

lts awareness day 2016 300Op 5 juni 2016 hebben we voor het eerst deze dag in Nederland gevierd, 15 mensen samen tijdens een zonnige borrel. En het was ongelooflijk mooi om te zien hoe sterk, gezond en stralend iedereen is! Voor velen na meer dan 20 jaar, toch nog leven en dat op de goede manier.

Door medicatie, een positief zelfbeeld, optimisme en proberen zo gezond mogelijk te leven zijn wij er nog. Door de betere medicatie hebben de meesten meer energie, uithoudingsvermogen en minder last van somberheid want het is chronische, goed behandelbare aandoening geworden. Waardering en appreciaties komen nu meer naar voren, juist omdat we langer zijn blijven leven.

Ouder worden met hiv. Mentale, fysieke en economische stress
Er werden vele gesprekken gevoerd over ouder worden met hiv. De meesten hebben het gevoel, en zien het ook, dat het veel sneller gaat dan bij mensen die geen hiv hebben. ‘Er sneller oud uitzien en met wel meer ouderdomsklachten dan iemand zonder hiv.’

lts awarenessday 2016 1 300Wat opvalt is dat de moeheid en ziekteverschijnselen veel minder zijn dan toen men pas hiv had. De medicatie werkt en ook het besef dat je nu een volwaardig leven leidt met hiv doet goed. Leven met hiv kan nu ook meer naast je neer gelegd worden. Het speelt niet meer zo’n grote rol als in het begin.

Depressies zijn er af en toe, we hebben hier veel over gesproken. Bijvoorbeeld tijdens de eerste 10 jaren was het voor de meeste mensen met hiv “going wild”. Alles doen wat over de top was en niet hoeven en willen stoppen, genieten van het leven voor zolang het nog kan. Maar er waren ook mensen bij die aangaven juist niet “ into the wild “ te zijn gegaan en weer de draad van hun leven oppakten. Sommige mensen vielen in een dip en werden op teleurstellende manieren geconfronteerd met hiv in hun leven. Werk was je soms kwijt of je werd afgekeurd. Liefde in je leven werd verstoord omdat men bang voor je was.

Het horen dat hiv chronisch is, was ook voor sommigen een mijlpaal. Een hele omschakeling ook. ‘Wil ik dit wel?’ Nu moest je wel rekening houden dat niet alles meer kon. Opeens de stap zette om weer gezond te gaan  leven Werk zoeken. Kinderen krijgen…een gezin stichten etc. Stoppen of minderen met de drugs en of teveel eten of drinken, want je blijft leven. 

En ja dat  kon ook een dip geven. Want je moest geestelijk er aan wennen dat je bleef leven. Gelukkig waren er vele oplossingen om een depressie of dip te verminderen of erover heen te komen.

Ervaringen met hiv
Vele dierbaren hebben vandaag hun ervaringen gedeeld met elkaar. We deelden onze grappen en hebben gelachen met elkaar. Vertelden over onze toekomst en over ons verleden. We hebben veel van elkaar geleerd en ook veel pret gehad.

En dat alles onder het genot van geslaagde hapjes zoals kaasjes, diverse soorten worst en paté, heerlijke tapenade met toast en Japanse nootjes. Bleekselderij, wortels en komkommer met dipsausjes. En heerlijke zelfgemaakte tzatziki. Drankjes erbij!
Een lieve vriend van iedereen hielp met de catering! Dank namens allen.

Het was een ongelooflijke gezellig feest.
Volgend jaar weer!

Contact

Long-term survivors
020 - 689 25 77
op ma, di, do
14.00 – 22.00 uur

Nieuwsbrief

Vul je emailadres in en ontvang de Long-term survivors nieuwsbrief
captcha 

[ Copyright © 2017 Hiv Vereniging Nederland. ] Disclaimer | Colofon | Privacy | Inloggen